Η μέθοδος για να μειώσουμε το στρες δεν είναι να
μειώσουμε τις απαιτήσεις, αλλά να αυξήσουμε την
υποστήριξη.
Ben Fletcher
Πολλοί είναι οι μαθητές που βιώνουν το άγχος καθημερινά κι είναι εμφανές κυρίως στο σχολικό περιβάλλον. Παρατηρείται στον μέγιστο βαθμό σε μαθητές των πρώτων σχολικών τάξεων, κυρίως επειδή δεν θέλουν να αποχωριστούν τους γονείς τους. Τα παιδιά πολλές φορές στο σχολείο κλαίνε, μόλις αποχωρίζονται τους γονείς τους, γιατί ανησυχούν πως θα τους συμβεί κάτι κακό.
Το άγχος των παιδιών και ο φόβος, που τα διακατέχουν, είναι φυσιολογικό, αρκεί όμως να μην λειτουργεί ως κακός σύμβουλος ώστε να αναβάλλουν ή αποφεύγουν τις δραστηριότητές τους. Τότε δεν γίνεται λόγος απλώς για άγχος, αλλά για διαταραχή. Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν τη διάρκεια των συμπτωμάτων -που έχει καθοριστικό ρόλο- σε συνδυασμό, βέβαια, με την ηλικία του παιδιού που εκδηλώνει έντονο στρες.
Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού θεωρείται φυσιολογικό ένα παιδί να αγχώνεται και να νιώθει άβολα, όταν για παράδειγμα εκτίθεται σε κόσμο για να πει ένα ποίημα. Αν όμως εμμένουν τα σημάδια του ανεξέλεγκτου άγχους, όπως στην περίπτωση της υπερβολικής μελέτης για την προετοιμασία ενός διαγωνίσματος, τότε αναφερόμαστε σε αγχώδη διαταραχή. Το υπερβολικό άγχος δημιουργεί στα παιδιά διάφορα δυσάρεστα συμπτώματα: τραυλισμό, εφίδρωση ή ακόμη και λιποθυμία.
Η ανησυχία και η νευρικότητά τους είναι λογική, αρκεί να περιορίζεται σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Στην περίπτωση που τα συμπτώματα παραμένουν και ξεπερνούν τους έξι μήνες, ειδικοί αναφέρουν πως το παιδί έχει διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Ως επακόλουθο των ανωτέρω, την εμφάνισή τους κάνουν οι κρίσεις πανικού που είναι απόρροια της φοβίας για κάποιο θέμα που απασχολεί το παιδί. Ο φόβος δυσκολεύει την καθημερινότητα του παιδιού, ταράζει την ηρεμία του και περιορίζει τις δραστηριότητές του.
Σημαντική είναι η παρέμβαση των γονιών, εξάλλου: <>. Οι γονείς μπορούν να βοηθούν το παιδί τους με τεχνικές αποβολής άγχους και στρατηγικές ηρεμίας, εξασφαλίζοντας ένα περιβάλλον, στο οποίο θα αισθάνεται ασφαλές. Αρκεί η ψυχραιμία τους να είναι μεταδοτική και να μην κλονίζεται από την αγχώδη συμπεριφορά του παιδιού. Ωφέλιμο είναι να ωθούν το παιδί να συμμετέχει σε εξωσχολικές δραστηριότητες που συμβάλλουν στην περαιτέρω κοινωνικοποίησή του.
Εν κατακλείδι, απαραίτητος και καθοδηγητικός είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών, καθώς περνούν αρκετές ώρες με τους μαθητές τους. Οι ίδιοι γνωρίζουν πως δεν πρέπει να πυροδοτούν το άγχος των μαθητών τους. Στην αποτυχία γονείς και εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι δίπλα στο παιδί, για να απαλύνουν και να μετριάσουν τα αρνητικά συναισθήματα.
